EXPERIENTIELE GEZINS-THERAPIE o.l.v. WALTER KEMPLER 1e NED. OPL. GR.

CERTIFICATION for a three year completed training program :

 GESTALT-EXPERIENTIAL PSYCHOTHERAPY WITHIN FAMILIES ,1980

Afbeelding (81)

Afbeelding (76)

Toen de geruchten gingen dat Walter Kempler zich in Nederland zou vestigen om een eigen opleidingsgroep te beginnen dacht ik” Dat is het! daar moet ik bijzijn “. Een naar samenstelling van de groep, naar leervormen , naar intensiteit en duur , grondige experimentele ervaringsgerichte groep. OEF!
Voorwaarde van Walter :alleen therapeuten met hun levenspartner erbij zouden kunnen deelnemen.
Immers zo was/is de gedachte : Als je de pretentie hebt effectief beschikbaar te zijn voor gezinnen ,voor koppels, dan zul je toch je “eigen zaakjes”op orde moeten hebben. Dwz. de sterke en zwakke kanten, ook de lacunes onder ogen moeten durven zien. Perfect hoef je niet te worden, maar wel het verlangen eraan te willen werken .Voorondersteld wordt bovendien openheid het te willen delen , ook met clienten.
Els , mijn vrouw en moeder van/voor onze kinderen , zei goed, ik stem in. Ik zie wel hoe belangrijk je het vindt en hoe nuttig, waardevol dat zal zijn voor je werk.
Dat er afhakers waren gedurende de jaren ,aug ’77- nov ’80, zal duidelijk zijn. Een zeer belastende leersituatie.
Het heeft ons heel veel gebracht, mij stemt het uiterst dankbaar.Ook naar de andere gedreven enthousiastelingen die dit avontuur mee aangingen, zoals Roel Bouwkamp en Sonja, Sjef de Vries en Mary, Paul Hekking en Nettie, Harry Bollema en Renie, Martin Tervoort en vrouw, Jos en Monica, Leo en Toos, en nog, weet nu niet.
Els heeft als ko-therapeut  voor een aantal paren met mij samengewerkt. Dat was fijn.Op zeker moment zei ze dat ze het graag voor me gedaan had. Maar dat ze toch nooit zelf de ambitie, de behoefte, had gehad _dat wist ik ook_ therapeut te worden, te zijn.
Maar dat ze met een gerust hart haar eigen dingen weer ging doen.
En ik kreeg van mijn echtgenote een mooie met bloemen omrankte envelop met daarin de argumentatie, waarin gezegd , dat ze gezien had dat ze een nuttige aanvullende rol vervuld had in de sessies , maar merkte dat ik het best alleen afkon.

Met de beste wensen.

Dit voor mij kostbare “DIPLOMA”  is jammer genoeg zo goed ‘opgeborgen’, dat ik hoop het voor m’n dood nog eens terug te zien. Maar anders zit het toch mooi in mijn hart.

Walter Kempler Met Roel Bouwkamp

link naar het rode boekje Waar het op neerkomt